PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : یقین بیشتر - معنی الله در خلق



مصطفی استوار
October 17, 2014 - 10:56 pm GMT, 10:56 PM
بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم صل علی محمد و آل محمد الائمه و المهدیین و سلم تسلیما
سلام علیکم
من بنده حقیر و گناه کار که مورد لطف خداوند قرار گرفته و با سید یمانی ع آشنا شده ام و اجازه پیدا کرده تا از علم ایشان بهره مند شوم که هیچ لیاقت این امر را نداشته و این جز لطف پروردگار نمیباشد.
این بنده حقیر به سید ع ایمان آورده و مرید و مطیع ایشان می باشد ودر همین راستا طبق گفته خود امام احمد الحسن ع (در مقدمه متشابهات جلد 3) برای پیدا کردن یقین بیشتر و وسعت ایمان خود پی در پی در حال تحقیق بوده و کتوب ایشان را مرور می کنم تا به نتایج ویقین بهتری برسم.
اما سیاهی قلب من و ضلمت درون من وشیطان لعین و رجیم برای من شک وشبهاتی ایجاد می کند که مرا آزرده کرده و مشغول میسازد در همین راستا دو سوال مطرح می کنم که انشالله برای من رفع ابهام شود.

سوال:
1-در سوال 69 در کتاب متشابهات جلد 3 سید بزرگوار دعای سمات را تفسیرکرده و به نکاتی گرانبهایی اشاره می کنند اما شبه ای برای من ایجاد شده که سید می فرمایند محمد (ص) خود الله در خلق هستند من در فهم این موضوع دچار مشگلم که یعنی اینکه خداوند خودش درون محمد (ص) آمده و نعوذ بالله محمد خود خداست پس آن کس که جبرئیل از طریق آن برای محمد ص وحی میکرده چه کسیست پس چه لزومی بوده قرآن به حضرت محمد ص وحی بشه پس محمد خود الله است و این تفسیر سیدع در مورد خورشید ماه وستاره که حضرت ابراهیم در مکاشفه دیده و مشرک شده به خورشید و سپس نور پروردگار را دیده و به او ایمان آورده پس طبق گفته سید بین نور الله ونور محمد طبق تفسیر باید فرقی باشه این سوال البته از نظر من، که شاید جاهلانه و احمقانه باشه ولی می خواهم قلبم آروم بگیره



یادآوری: لطفا طبق قوانین بخش ارسال سؤالات به سید (ع)، در هر پست فقط یک سؤال مطرح نمایید، عنوان مناسب برای پست خود انتخاب کرده و همچنین نام و شهر محل سکونت خود را ذکر فرمایید.

سؤال دوم‌تان به آدرس: رجعت حسین بن علی (ع) بر مهدی دوازدهم (http://almahdyoon.co/showthread.php?t=30518)

يـوسف الأنصار
October 18, 2014 - 1:45 am GMT, 01:45 AM
پاسخ: واحد پاسخگوئی







بسم الله الرحمن الرحیم
و الحمد لله رب العالمین



و صلی الله علی محمد و آل محمد الأئمة و المهدیین و سلم تسلیما






علیکم السلام و رحمة الله و برکاته



خدا به شما خیر و توفیق دهد مراد از الله در خلق تجلی صفات خدا به واسطه محمد (ص) در میان خلق است. به عبارتی دیگر محمد (ص)، ید الله، وجه الله، عین الله، لسان الله، حجاب الله، اذن الله، کلمة الله، نور الله، حجة الله در میان خلق است، یعنی مظهر کامل صفات خدا بین خلق، یعنی کسی که نمونه کامل از اخلاق، رحمت، بخشش و... الهی است و نه خود الله، خدا از آن‌چه وصف می‌شود بسی والاتر است.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حُمْرَانَ عَنْ أَسْوَدَ بْنِ سَعِيدٍ قَالَ: (كُنْتُ عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) فَأَنْشَأَ يَقُولُ ابْتِدَاءً مِنْ غَيْرِ أَنْ يُسْأَلَ نَحْنُ حُجَّةُ اللَّهِ وَ نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ نَحْنُ لِسَانُ اللَّهِ وَ نَحْنُ‏ وَجْهُ‏ اللَّهِ‏ وَ نَحْنُ عَيْنُ اللَّهِ فِي خَلْقِهِ وَ نَحْنُ وُلَاةُ أَمْرِ اللَّهِ فِي عِبَادِهِ).
اسوى بن سعيد نقل می‌كند: (نزد امام باقر بودم كه شروع كردند به سخن فرمودند بی انكه من سخنی بگويم و فرمود: مایيم حجت‌های خدا و ماییم درهای خدا و ماییم زبان خدا و مایيم صورت خدا و ماییم چشم خدا در ميان خلقش و ما واليان امر بندگان خدا). بصائر الدرجات في فضائل آل محمد صلى الله عليهم ج‏1 613

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي سَلَّامٍ النَّخَّاسِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ: (نَحْنُ الْمَثَانِي الَّذِي أَعْطَاهُ اللَّهُ نَبِيَّنَا مُحَمَّداً ص وَ نَحْنُ‏ وَجْهُ‏ اللَّهِ‏ نَتَقَلَّبُ فِي الْأَرْضِ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ وَ نَحْنُ عَيْنُ اللَّهِ فِي خَلْقِهِ وَ يَدُهُ الْمَبْسُوطَةُ بِالرَّحْمَةِ عَلَى عِبَادِهِ عَرَفَنَا مَنْ عَرَفَنَا وَ جَهِلَنَا مَنْ جَهِلَنَا وَ إِمَامَةَ الْمُتَّقِينَ).
امام باقر (ع) فرمود: (ما هستيم آن مثانى كه خدا به ‏پيغمبر خود محمد (ص) عطاء كرد، ما همان وجهه خدائيم كه بين شما هستيم مائيم عين خدا در خلقش و دست رحمتش كه به بندگان دراز كرده، شناسد ما را هر كه شناسد و ناديده گيرد ما را هر كه ناديده گيرد، سوگند به پيشوائى متقيان). الكافي (ط - الإسلامية) ج‏1 143


در قرآن کریم خداوند عزیز و جلیل فرمود: (إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ...)، (در حقيقت كسانى كه با تو بيعت مى‏‌كنند جز اين نيست كه با خدا بيعت مى‏كنند دست‏ خدا بالاى دست‌هاى آنان است...).
سؤال مطرح می‌شود که چرا و به چه دلیل خدا، دست محمد را (هنگام بیعت مسلمانان با ایشان) دست خود وصف نموده است؟
به این دلیل که محمد مظهر کامل صفات خدا از اخلاق و رحمت و بخشش و کرم الهی میان مردم است لذا خداوند صفات خود را به کامل‌ترین خلقش نسبت داده است که محمد (ص) و بعد از ایشان آل محمد (ع) و خلفای الهی تا روز قیامت هستند. این در حالی است که وهابی‌ها این آیه را این گونه تفسیر می‌کنند که مراد از ید الله همان دست خداست که قابل لمس است و خدا را تجسیم می‌کنند و او را مانند بشر جلوه می‌دهند که برای او صورتی مانند ماست، و در صورت دو چشم و ابرو... دارد، و آلبانی یکی از بزرگان علمای وهابی‌ها اشکالی در موجود بودن دو دست و در هر دست پنج انگشت برای خدا نیز نمی‌بیند، خدا از آن‌چه این نادانان وصف می‌کنند بسی والاتر است.

اضافه بر آن لازم به توضیح مسئله‌ای می‌باشم که بسیار ضروری است و آن این است که: خداوند انسان را آفرید و در او فطرتی نهاد که او را به ارتقاء و تعالی واجد شرایط می‌سازد، تا اسماء الله، تجلی خدا، و الله در خلق شود، اما هر چقدر که ارتقاء یابد لاهوت مطلق و غنی مطلق نخواهد شد، بلکه مخلوق و فقیر و نیازمند خداوند سبحان و متعال باقی خواهد ماند. (يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاءُ)، (نزديک است كه روغنش هر چند بدان آتشى نرسيده باشد روشنى بخشد روشنى بر روى روشنى است‏ خدا هر كه را بخواهد با نور خويش هدايت مى‌‏كند). "نزدیک است" به معنای این نیست که از خود نور فشانی کند تا لاهوت مطلق شود، بلکه همه خلق اویند و محتاج او سبحانه و تعالی.
و بدان خدا به تو توفیق دهد و از انوار الهی سیرابت کند که، الله نور است که در او ظلمت و تاریکی وجود ندارد، و همه عوالم خلق نور مخلوط با ظلمت هستند و موجوداتی که با تجلی نور او سبحانه و تعالی، در ظلمات تجلی یافتند، و لذا ممکن نیست در عوالم خلق گفته این که خدا در مخلوقی حل شده و یا در مخلوقی ظهور تام و کامل کرده دارای اعتبار باشد -مانند ادعای مسیحیان در مورد عیسی (ع)-؛ زیرا که معنایش این است که آن باقی نمی‌ماند بلکه فناء می‌یابد و جز نور که در آن ظلمتی نیست باقی نمی‌ماند، به عبارتی خلقی باقی نمی‌ماند بلکه فقط الله سبحان که نور مطلق بدون ظلمت است باقی می‌ماند، و لذا قبلاً سید علیه السلام در پاسخ‌های بسیاری فرمودند که محمد (ص) بین لاهوت و منیت و انسانیت مضطرب بود، و این را سید (ع) بارها تکرار نمودند تا گمان نشود که خدا –نوری که در او ظلمت نیست- در عوالم خلق حل می‌شود خدا از آن‌چه وصف می‌شود بسی والاتر است.


برای اطلاعات بیشتر کتاب‌های "توحید (http://almahdyoon.co/showthread.php?t=30027)" و "آن که شما را شناخت، خدا را شناخت (http://almahdyoon.co/showthread.php?t=21280)" مطالعه شوند.


و الحمد لله رب العالمین



مدیریت تالار


٢٣ / ذوالحجة/ ١٤٣٥ هـ.ق
شنبه - ۲۶ / مهر ماه/ ۱۳۹۳ هـ.ش